Żywe pochodnie
wp.pl | dodano: 2011-05-06 (14:39) 20 opinii
(fot. AFP)
A
A
A
„Mój czyn ma sens, ale nikt nie powinien go naśladować” napisał w pożegnalnym liście Jan Palach, student filozofii praskiego Uniwersytetu Karola. Po napisaniu listu, 16 stycznia 1969 roku, dokonał aktu samospalenia przed Muzeum Narodowym na Placu Wacława w Pradze. Zmarł po trzech dniach, w wyniku odniesionych obrażeń.
Wstrząsająca historia Jana Palacha zasługuje na pamięć nie tylko ze względu na wyjątkowo drastyczną formę śmierci, którą sam sobie zadał. Ważniejszy od sposobu, w jaki popełnił samobójstwo jest powód, dla którego to zrobił. A powodem tym była zupełna bezradność, potrzeba, aby głośno krzyknąć i aby ktoś wreszcie krzyku wysłuchał.
Jan Palach dokonał samospalenia w proteście przeciw agresji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Zrobił to, aby zwrócić uwagę świata na dziejową niesprawiedliwość i obudzić z apatii samych Czechów, często akceptujących biernie zaistniałą sytuację. Palach miał przypuszczalnie nadzieję, że jego desperacki czyn pociągnie za sobą jakieś konsekwencje. I pociągnął – nie pokrywały się one jednak z celem, do którego młody student dążył…
Miesiąc po pogrzebie Palacha naśladowczego czynu dokonał inny czeski student, Jan Zajíc. Początkowo współorganizował on strajki, brał udział w protestach, domagając się realizacji tego, o co walczył Palach. Załamany normalizacją życia społecznego, tym, że tragiczna śmierć rodaka nie spowodowała żadnych zmian, sam oblał się benzyną i podpalił. „Wiem, co Wam czynię – pisał do rodziny – Proszę, byście nie mieli mi tego za złe. Nie jesteśmy na tym świecie sami. Nie robię tak dlatego, że jestem znudzony życiem! Robię to, bo cenię życie! Wierzę, że w ten sposób poprawię życie innych!”. W liście określił się też jako „pochodnia nr2”. Do końca kwietnia 1969 w Czechosłowacji próbowało dokonać samospalenia jeszcze 26 osób. Zmarło 7.
Wstrząsająca historia Jana Palacha zasługuje na pamięć nie tylko ze względu na wyjątkowo drastyczną formę śmierci, którą sam sobie zadał. Ważniejszy od sposobu, w jaki popełnił samobójstwo jest powód, dla którego to zrobił. A powodem tym była zupełna bezradność, potrzeba, aby głośno krzyknąć i aby ktoś wreszcie krzyku wysłuchał.
Jan Palach dokonał samospalenia w proteście przeciw agresji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Zrobił to, aby zwrócić uwagę świata na dziejową niesprawiedliwość i obudzić z apatii samych Czechów, często akceptujących biernie zaistniałą sytuację. Palach miał przypuszczalnie nadzieję, że jego desperacki czyn pociągnie za sobą jakieś konsekwencje. I pociągnął – nie pokrywały się one jednak z celem, do którego młody student dążył…
Czytaj dalejMiesiąc po pogrzebie Palacha naśladowczego czynu dokonał inny czeski student, Jan Zajíc. Początkowo współorganizował on strajki, brał udział w protestach, domagając się realizacji tego, o co walczył Palach. Załamany normalizacją życia społecznego, tym, że tragiczna śmierć rodaka nie spowodowała żadnych zmian, sam oblał się benzyną i podpalił. „Wiem, co Wam czynię – pisał do rodziny – Proszę, byście nie mieli mi tego za złe. Nie jesteśmy na tym świecie sami. Nie robię tak dlatego, że jestem znudzony życiem! Robię to, bo cenię życie! Wierzę, że w ten sposób poprawię życie innych!”. W liście określił się też jako „pochodnia nr2”. Do końca kwietnia 1969 w Czechosłowacji próbowało dokonać samospalenia jeszcze 26 osób. Zmarło 7.
Kazimierz Łyszczyński - męczennik za… ... 
Święci szaleńcy, oszuści i złodzieje 
Kaci z AK – bohaterowie czy mordercy? 
Kim naprawdę był Janosik? 
Co o swoim narodzie myślał Józef Piłsudski? 
Kim była Maryja? 
